ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ!! ಹೊಸ ಅನುಭವ ಪಡೆದ ನಂತರ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಅಂತಹ ಹವ್ಯಾಸವೇ ಮನುಶ್ಯನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕತೆಗಾರನಾಗಿಯೋ, ಕವಿಯಾಗಿಯೊ, ಲೇಖಕನಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಕಡೆಯ ಪಕ್ಷ "ಕ್ಯಾರಿಕಾಚರ್" ಆಗಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಆ ಕೊನೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷ ನೀಡುತ್ತದೆ. ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲೋಸುಗ- "ಕ್ಯಾರಿಕಾಚರ್" ಎಂದರೆ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಇರುವ ಒಂದು ವಿಚಾರವನ್ನು ಅತಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವುದು. ಇಂತಹ ಅಣಕಚಿತ್ರಗಳು ಹತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಖುಷಿ ನೀಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಒಬ್ಬ ಮನುಶ್ಯನನ್ನು ನೋಯಿಸಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ತಪ್ಪೆಂದು ನೀವು ವಾದಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಕೇವಲ "ಸೆಲ್ಫ ಕ್ಯಾರಿಕಾಚರ್" ಎಡೆಗೆ. ಅರ್ಥಾತ್ ಜನರನ್ನು ನಗಿಸಲೋಸುಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಇನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ. ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯದ ನನ್ನ ಇತರೆ ಹಲವು ಲೇಖನಗಳು ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ವ್ಯಂಗ್ಯ ರಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸುತ್ತದೆ. ವ್ಯಂಗ್ಯ ಚಿತ್ರಕಾರರಾದ ಚಿಕ್ ಯಂಗ್ (ಬ್ಲಾಂಡೀ ಖ್ಯಾತಿ), ಸೆಗಾರ್ (ಪಾಪಯಿ ಖ್ಯಾತಿ) ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರೇ. ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತಹ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಖುಷವಂತ್ ಸಿಂಗ್. ಸರದಾರಜೀ ಜೋಕ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮಾಡಿದ ಮಹಾತ್ಮ. ನಾನು ನೋಡಿರುವ ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ಜನಾಂಗದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇನ್ನು ವಿಲಾಸಿ ಇರುವ ಜನಾಂಗ ಸಿಖ್. ಇವೆಲ್ಲಾ ಪೀಟಿಕೆಯಷ್ಟೆ. ಒಂದು ಶುಕ್ರವಾರ ಪ್ರಸಾದ್ ಕೊಟ್ರಾ ಜೊತೆಗೆ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಟೊನಿ ಒಳನುಗ್ಗಿ, ಬುಧವಾರ "we go to Alibabas on Wednesday. Great place to hangout you know" ಎಂದರು. ಟೋನಿ, ನಾನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರೇ ಆದರೂ, ನನ್ನ ಅವರ ಒಡನಾಟ ಅಷ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾದ್, ನಾನು ಅಷ್ಟೇನು ಜೊತೆಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಇಬ್ಬರೂ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ "close" ಅಂತನೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಪ್ರಸಾದವರಿಂದ ನನಗೂ ಒಂದು ಆಮಂತ್ರಣ ದೊರೆಯಿತು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಆಮಂತ್ರಣದ ನಂತರ ನನ್ನ ಅಲಿಬಾಬಾ ಊಟಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬುಧವಾರ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟಿತು. ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅಂದೇ ಪ್ರಸಾದ್ ರಜದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಟೋನಿ ಹಾಗು ನನಗೆ ಸಂಯುಕ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಜಾನ್ ಸ್ಪೆನ್ಸ್, ಗ್ರೆಗ್ ಹಾರ್ನ್, ಜೇಸನ್ ಬ್ರೂಕ್ಸ್, ಅಬ್ದುಲ್ ಕೆತಾನಿ, ವಿಕ್ಟರ್ ಅಲೆಸಾಂದ್ರ, ರಾನ್ ಮೋರ್ಗನ್ ಎಲ್ಲರೂ ಅಲಿಬಾಬಾಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಟೆಕ್ಸಾಸ್ ಇಂಸ್ಟ್ರುಮೆಂಟ್ಸ್, ಡಾಲಸ್ ನಿಂದ ಎಂಟು ಹತ್ತು ಮೈಲಿ ಇರುವ ಅಲಿಬಾಬಾಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ, ಮಧ್ಯಾನ್ಹದ ಬುಫ್ಫೆ ಗೆ . ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟಾಗಿನಿಂದಲೂ ಒಂದೇ ಸಂಕಟ ನನಗೆ, ನನ್ನ ಜೊತೆ ಒಬ್ಬನೂ ಸಸ್ಯಹಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು. ನನ್ನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲವನ್ನು ತಿಂದು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ "epicureans"- ಸುಖಭೋಗಿಗಳು. ನಾನೊಬ್ಬ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಪಕ್ಕಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬದವನು. ಮಾಂಸಹಾರಿ, ಸಸ್ಯಹಾರಿ ಗಳನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸಲು ಈ ವೇದಿಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಹಾರ ಅವರವರ ರುಚಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವರವರ ಇಷ್ಟಾನುಸಾರವಾಗಿ ಅಹಾರಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ನಾನಿಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೆತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವಿದು ನನ್ನ ಸಂದಿಗ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಷ್ಟೆ. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಅವರ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ನನ್ನ ತಟ್ಟೆಗೆ "ಮಾಂಸದ current transfer" ಆದರೆ ಅಂತ. current ಆದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಮಾಂಸವೇ transfer ಆದರೆ?? ಆಮೇಲೆ ತಿಳಿಯದೇ ನಾನು ಮಾಂಸ ತಿಂದರೆ?? ಎನೇನೊ ಆಲೋಚನೆಗಳು. ಮತ್ತೇನೋ ನೆನಪುಗಳು. ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಜಾನ್ ಸ್ಪೆನ್ಸ್ ತನ್ನ ವೆರ್ನಾಕುಲಾರ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದರೂ, ನಾನು ಏನೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ನನ್ನ ಯೋಚನಾವಿಲಾಸದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೆ. ಅವರಾರಿಗೂ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥವಾಗದು. ಜಾನ್ ಕಡೆಗಂತೂ ಪ್ರವೀಣ್ ಊಟದ ಖರ್ಚಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಊಟದ ಖರ್ಚು ನನ್ನದೆ ಎಂದದ್ದೂ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಹುಸಿನಗು ಬೀರಿದ್ದೆ. (ಅಮೇರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಥಹದ್ದೇ ಪಾರ್ಟಿಯಾದರೂ ಅವರವರ ಊಟದ ಖರ್ಚನ್ನು ಅವರವರೇ ಭರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಟ್ರೀಟ್ ಎಂದರೆ ಎನೂ ಎನ್ನುವುದೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜಾನ್ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮೌನ-ಹುಸಿ ನಗು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ). ಭಾರತದ ಸಸ್ಯಹಾರಿಗೂ ಅಮೇರಿಕದ ಸಸ್ಯಹಾರಿಗೂ ಬಹಳ ಅಂತರವಿದೆ. ಅಂದು ನಾನು ಊಟಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದು ಪ್ರಸಾದ್ ಎಂಬ ಭಾರತೀಯ ಸಸ್ಯಹಾರಿಯೂ ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗಿದ್ದಾರೆಂದು. ನನಗೊಬ್ಬ ಕಂಪನಿಯಿದೆ ಎಂದು. ನನಗೇನು ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಪ್ರಸಾದ್ ಅವರಿಗೆ ಅಂದೇ ಮೀಟಿಂಗ್ ಅಟಗಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು. ೧೨:೩೦ ಗೆ ಅಲಿಬಾಬಾ ಕದವನ್ನು "ಖುಲ್ ಜಾ ಸಿಮ್ ಸಿಮ್" ಎಂದು ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಒಳಗೆ ಹೋದೆವು. ನನ್ನ ಊಟದ ಖರ್ಚನ್ನು ಕೆತಾನಿ ಭರಿಸಿದನು. ಜಾನ್ ಆಗಲೂ "ಪ್ರವೀಣ್ ಈಗ ನೀನು ನಿರಾಳ ಅಲ್ವಾ.... ನೀನು ದುಡ್ಡೇ ಕೊಡಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ " ಎಂದ. ಬುಫ್ಫೆ ಗೆ ನನ್ನ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಒಳಗೆ ಹೊರಡಲು ಬಹಳ ಆನಂದವಾಯಿತು. ಒಂದು ಕಡೆ ಕೇವಲ ಶಾಕಾಹಾರಿ, ಲೆಟ್ಟ್ಯುಸ್(ಕೋಸು), ಬೀಟ್ ರೂಟ್, ಕ್ಯಾರಟ್, ಟೊಮಾಟೊ, ಮೂಲಂಗಿ, ಪೆಪ್ಪೆರ್ (ಮೆಣಸಿನ ಕಾಯಿ). ದೇವರೆ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟ್ಯಲ್ಲಪ್ಪ ಅಂತ ಧನ್ಯನಾಗಿ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಊಟವನ್ನು ಪೇರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಆಗ ಜಾನ್ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮಾಡಿದ ತಮಾಷೆಯೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಆದರೆ ನಡೆದುಹೋದದ್ದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ನನ್ನ ಊಟ ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದೆ. ಗ್ರೆಗ್ ತನ್ನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕೆನ್ ತಂದಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಎಡ ಪಕ್ಕ ಕೂತನು. ಕೆತಾನಿ ಲ್ಯಾಂಬ್ ತಂದು ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತನು. ಹಾಗೆಯೇ ರೋನ್ beef ತಂದರೆ, ಜೇಸನ್ ಪೋರ್ಕ್ ತಂದರೆ, ವಿಕ್ಟರ್, ಜಾನ್ ವೀಲ್ ತಂದರು. ಪಕ್ಕ ಮಾಂಸದ ಅಂಗಡಿ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ತುಂಬಿತ್ತು; "BON APPETIT" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರೂ ತಿನ್ನಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅಂತಹ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಊಟ, ಸಮಾರಂಭ, ಸಂಭ್ರಮ ನಾನೆಂದೂ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರಥಮ ತರಕಾರಿ ಉಪಹಾರ ಆದ ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳ್ಳೆಯ ಖಾದ್ಯ ದೊರೆಯಿತು. ಕಡಲೆ ಬೇಳೆ, ಹೆಸರು ಬೇಳೆ, ಕಾಬುಲ್ ಕಡಲೆ, ಇವುಗಳ ’ಹ್ಯೂಮಸ್" ಅರ್ಥಾತ್ ಚಂದವಾಗಿ ರುಬ್ಬಿದ, ಆಲಿವ್ ತೈಲದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಚಟ್ನಿ; ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಾನ್, ಪರಾಠ, ಸಿಗುವಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪೀಟ ಬ್ರೇಡ್, Falafel ಬ್ರೇಡ್, ಸ್ಪೈಸಿ ಬ್ರೇಡ್ ಇವೆಲ್ಲಾ ಇತ್ತು. ಸ್ಪೈಸಿ ಬ್ರೇಡ್ ಅಂತೂ ನಮ್ಮ ಮಸಾಲ ನಾನ್ ನೆನಪುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಝಾಝಿಕಿ ಅಂದರೆ ಸೌತೆಕಾಯಿ, ಈರುಳ್ಳಿ, ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ, ಇವುಗಳ ರಾಯತ ಎಂದೆಲ್ಲವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗ ತೊಡಗಿತು. Fatoosh ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಬ್ರೇಡ್ ಉಪ್ಪಿಟ್ ನೆನಪುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇವೇ ನನ್ನ ಎರಡನೇ, ಮೂರನೇ, ನಾಲ್ಕನೇ ಊಟದ ಗಳಾದವು. ಪುನಃ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕೂತರೆ ಪಕ್ಕದ ತಟ್ಟೇಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಬೀಫ಼್, ವೀಲ್, ಪೊರ್ಕ್. ಊಟದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಫ಼ಿಸ್ ಕೆಲಸಗಳ ಚಕಾರವೆತ್ತದೇ ದೇಶ, ವೇಷ, ಭಾಷೆ ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಅವರವರ ಊಟಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾ ಮೋಜು ಮಾಡಿದೆವು. ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಗ್ರೇಪ್ ಲೀಫ಼್ಸ್ ಅಂದರೆ ದ್ರಾಕ್ಷಿ ಎಲೆಯ ನಡುವೆ ಅನ್ನ, ಮಸಾಲೆ ತುಂಬಿದ ಆಲಿವ್ ತೈಲದಲ್ಲಿ ಕರೆದ ಅತಿ ರುಚಿಕರ ಖಾದ್ಯ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇವಿಸಿದೆವು. ಮಸಾಲ ಪುಲಾವ್, ಬಿರಿಯಾನಿ, ಬಕ್ಲಾವ (ಹಲ್ವ), ತಬೌಲಿ, ಬಾಬಾ ಘನೌಷ ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಖಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಅವರವರ ಇಷ್ಟಾನುಸಾರ ತಿಂದರು. ಸಿಹಿಯಾದ ರೈಸ್ ಪಡ್ಡಿಂಗ್ ತಿಂದು ಊಟ ಮುಗಿಸಿದೆವು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ನಾವು ಅಂದು ಹೋದದ್ದು ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಶೈಲಿಯ ಊಟಕ್ಕೆ. ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಸಮುದ್ರದ ಸುತ್ತಲಿನ ದೇಶಗಳಾದ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯ ಏಶಿಯಾ, ಸಿರಿಯಾ, ಗ್ರೀಸ್, ಇಜಿಪ್ಟ್, ಇಸರೇಲ್ ಈ ತರನಾದ ಊಟದ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಊಟ ಕೇವಲ ಮಾಂಸಹರಿಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಪರಂತು ಸಸ್ಯಗಾರಿಗಳಿಗೂ ರಸದೌತಣ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಡಾಲಸ್ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಾದ ನರಸಿಂಹ ರಾವ್ ಜೊತೆಗೆ "ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ರಾಪ್" ತಿಂದದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಡಾಲಸ್ ನಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಮಿಕ್ ಮಹಾಪ್ರಬಂಧಕರಾದ ಮಹಾಂತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಇಂತಹದ್ದೊಂದು ಖಾನವಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ಇನ್ನೂ ಅಚ್ಚಳಿಯದಂತೆ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ.